منوی اصلی
صفحه نخست alh luvtd ;kdn تبیان
درباره وبلاگ
با سلام خدمت شما فقط مطالبی که در قسمت 1- "مطالب،نواها ونماهای تولیدی وبلاگ" 2- :"مطالب و مقالات تولیدی نویسنده" 3- و قسمت : " نرم افزارهای تولیدی نویسنده وبلاگ" میباشد مربوط به نویسنده(بنده) وبلاگ است تمام این مطالب به تلاش خود نویسنده به دست آمده و از هیچ وبلاگی کپی گرفته نشده حتی سعی کرده ام که کالاهایی که دوستان دیگر معرفی کرده اند،معرفی نکنم تا کالاهای جدید را معرفی کنم اللهم صل علی محمد وآل محمد وعجل فرجهم تشکر
صفحه ها
دسته
لينك دوستان
1- توليد ملي ، سرمايه ايراني
2- سازمان زنان انقلاب(منطقه 6)
3- حمايت ازتوليدملي
4- حمايت از توليد ملي(فرمان رهبرم)
5- ذائقه ايراني ، كالاي ايراني
6- توليد ملي
7- ما ميتوانيم
8- ما ميتوانيم (made in iran)
9- حمايت از توليد ملي
10- ساخت ايران
11- توليدات با كيفيت
10- ايران وطن من
11- توليد ملي حمايت از كار وسرمايه ايراني
12- توليد ايراني افتخار جهاني
13- تك راه(بانك محصولات ايراني)
14-ساخت ايران
15-توريسم ايران
16-ايراني باكيفيت
17-توليد ملت
18-توليد ملي ايران
20-حمايت از توليدات با كيفيت
21-حمايت اقتصادي+توليد ملي
22-حمايت از توليد ملي،كار و سرمايه ايراني
23-توليد ايراني بخريم
24-توليد ملي
25-ايران وطن من
26-ايران سازان
27-راههاي حمايت از توليد ملي
28-توليدات ملي
29-به رنگ ملي
30-ساخت ايران
31-حمايت از اقتصاد ،كار وتوليد ملي
32-كالاي ايراني بخريم
33-توليد با كيفيت ملي
34-روايت 91
35-آسيب شناسي توليدات ملي
36-توليد ملي اقتدار ملي
37-توليد ملي حمايت از كار و سرمايه ايراني
38-توليد ايراني-افتخار جهاني
39-سرآمد
40-باور ملي،حمايت از كار و سرمايه ايراني
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 377392
تعداد نوشته ها : 604
تعداد نظرات : 58
این سایت را حمایت می کنم
Online User
Rss
لوگوی ما



لوگو دوستان
ضرب‌المثل‌هاي ايراني در حمايت از توليد ملي

توليد ايراني: ادبيات شفاهي ايران مملو از ضرب‌المثل‌هايي است كه در لايه‌هاي تودرتوي خود، مردم را به توسعه و پرورش توان توليدي خود ترغيب مي‌كنند؛ شما چند ضرب المثل اينگونه در ذهن داريد؟

به گزارش خبرنگار پايگاه اطلاع رساني توليد ايراني، ضرب‌المثل‌ها، نزديكترين فاميل‌هاي تاريخ شفاهي هر سرزمين و فرهنگي هستند و در موجز ترين كلمات ممكن روح جمعي و ارزش‌ها و آرمان‌ها ملل را در زبان جار مي‌كنند.

ايران با آن سابقه دور و درازش و آن همه قصه‌هاي گونه گون در درازناي تاريخ خود جايگاهي ويژه در ادبيات و تاريخ شفاهي دارد.

شايد بتوان جسورانه اين نكته را گفت كه به دليل وجود فراز و نشيب‌هاي بسيار پرشمار در تاريخ مردم ايران، آنچه امروز با نام ضرب المثل براي ما باقي مانده است، مجموعه‌اي از قوانين زندگي كردن با سابقه‌اي چند هزار ساله است كه در قريب به اتفاق اوضاع و احوال زندگي  به كار مي‌آيد و در هر موقعيت و شرايطي مي‌تواند از كيسه‌اش چيزي به ما بياموزد؛ نكته‌اي كه سخت آموزنده و راهگشا است.

نام گرفتن امسال با عنوان توليد ملي، حمايت از كار و سرمايه ايراني، از اين منظر مي‌تواند موضوعي وسيع و گسترده باشد كه در حوزه ادبيات شفاهي اين سامان پشتوانه‌هاي فراوان و منحصربفردي دارد.

مي‌توان ادعا كرد كه در ادبيات شفاهي هيچ كشوري به اندازه مجموعه ضرب‌المثل‌هايي كه در ايران به اقتصاد و خودبسندگي ارتباط دارند، چنين  بارز و پرمغز از اتكا به خويشتن و پرورش خويش سخن نرفته است.

برخي از ضرب المثل‌هاي فارسي ايراني كه مرتبط با نامگذاري امسال هستند و به نوعي از توليد ملي، كار و يا سرمايه ايراني نكته‌اي گفته‌اند، به صورتي موجز و مجمل گردآوري شده‌اند كه صد البته دربردارنده همه داشته‌هاي ادبيات شفاهي ايراني نيست.

از اين رو اگر شما نيز در گفت‌وگوها و مطالعه‌هاي روزمره به ضرب‌المثلي برخورديد كه در اين موضوع قابل انتشار بود، لطفا براي بفرستيد تا در ذيل همين عنوان منتشر كنيم.

ضرب المثلهايي در باره توليد ملي وهمبستگي

1-اگر بيل‌زني، باغچه خودت را بيل بزن

2- اگر جراحي، پيزي خودتو جا بنداز

 3-تا ترياق از عراق آرند، مار گزيده مرده باشد

4- جلو خونه خودتو جارو كن، همسايه خودش جارو داره

5- هركه نان از عمل خويش خورد/ منت از حاتم طائي نبرد

6- هركه به اميد همسايه نشست گرسنه مي‌خوابه

 7- دستش به عرب و عجم بند شده‌است

8- خوشا چاهي كه آب از خود بر آرد

9- شتر كه نواله مي‌خواد گردن دراز مي‌كنه

10- هر كه بامش بيش برفش بيش

11- نوكر باب، شيش ماه چاقه شيش ماه لاغر

12- نون بهمه كس بده، اما نان همه كس مخور !

13- كس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من

14- فرش، فرش خودم، ظرف، ظرف خودم

15- از دست خودم جو مي‌خورم از دست عاريتي گندم نه!

16- اين قباي دست منه، اين قباي اجنبي/ اين عصاي دست منه، اين عصاي اجنبي

17- كاهي تو كاهدونت بريز كه بوي دست خودتو بده

 

شمار ضرب‌المثل‌هايي كه آدمي را به كار و تلاش فرامي‌خواند بسيار است و جستن آنها كاري به مراتب طاقت فرسا است، با اين هم براي عنوان كردن چند نمونه هم كه باشد مي‌توان، تعدادي از آنها را با اين اعتبار كه مشت نمونه خروار است در اين مجال كوتاه انتشار داد.

 

 ضرب‌المثل‌هاي مرتبط با حمايت از كار

1- از تو حركت، از خدا بركت

2- مزد آن گرفت جان برادر كه كار كرد

3- چودخلت نيست، خرج آهسته تر كن

4- يك ده آباد بهتر از صد شهر خراب

5- ز آب خرد، ماهي خرد خيزد

6- سرم را بشكن، نرخم را نشكن

7- ضرر به موقع، بهتر از نفع بي موقع است

8- بحال كسي بايد گريست دخلش بود نوزده خرجش بيست

9- با همين پرو پاچين، مي‌خواهي بري چين و ماچين؟

10-بخور و بخواب كار منه، خدا نگهدار منه؟!؟!؟!؟!؟!؟

 

11- يه‌سال بخور نون و تره صدسال بخور نون و كره


12-هركه را مال هست و عقلش نيست// روزي آن مال مالشي دهدش

 

وآنكه را عقل هست و مالش نيست// روزي آن عقل بالشي دهدش

 

سه شنبه سوم 5 1391 7:11

 

 

 

نام‌گذاري سال‌ها در ايران «توسط رهبري» موجبات تفسيرها و تأويل‌‌هاي متفاوتي را از سال در پيش رو فراهم مي‌سازد. بسياري از مردم و مسؤولين در دقايق اوليه‌ي تحويل سال نو خورشيدي منتظر اعلام نام‌گذاري براي سال جديد هستند تا به نوعي نقشه‌ي راه خود را در سال پيش رو بدانند. مطابق اصل 110 قانون اساسي «يكي از وظايفي كه براي رهبري در نظام جمهوري اسلامي ايران»  تعريف شده است، «تعيين سياست‌هاي كلي نظام» مي‌باشد. شايد بتوان اعلام يك شعار براي هر سال را در راستاي اين وظيفه دانست.

 

تا سال 1378 كه نقطه‌ي عطفي در نام‌گذاري سال‌ها از طرف رهبري بوده است، نام‌گذاري سال‌هاي قبل از آن بيشتر با موضوعات اخلاقي در ارتباط بوده است. موضوعاتي همچون پرهيز از اسراف، وجدان كاري، پايداري در مواضع اسلامي انقلابي و موضوعاتي از اين دست. اما از سال 1378 كه مصادف بود با يك صدمين سالروز تولد امام خميني (ره)، نام‌گذاري سال‌ها در ايران با جنب و جوش خاصي به خصوص در ميان مسؤولان ادارات، نهادها، ارگان‌ها و ...برقرار گرديد.

 

با اين وجود براي نام‌گذاري يك سال مي‌توان به موارد مختلفي اشاره داشت. به نظر مي‌رسد آنچه باعث نام‌گذاري خاصي براي يك سال توسط رهبري مي‌گردد، ضرورت‌هاي ملي، بين‌المللي، فرهنگي، اقتصادي و ... مي‌باشد.

 

دسته‌اي از اين نام گذاري‌ها «بر اساس ضرورت‌هاي اجتماعي-اقتصادي (Socio-Economic)»  مي‌باشد كه از جمله آن مي‌توان به اصلاح الگوي مصرف، همت مضاعف؛ كار مضاعف و تشويق به جلوگيري از اسراف اشاره داشت. دسته اي ديگر به «موارد بين‌المللي» مربوط مي‌باشد. مانند نام گذاري سال 1385 به نام مبارك پيامبر اعظم (ص) كه در پي اهانت به ساحت مقدس آن بزرگوار انجام شد. دسته اي ديگر به «موارد فرهنگي و مذهبي» مربوط مي‌باشد، همچون سال‌هاي امام علي و امام حسين (ع) و سال امام خميني (ره).دسته‌اي ديگر نيز به «موارد داخلي» مربوط مي‌باشد. براي اين مورد نيز مي‌توان به نام‌گذاري چند سال با عناوين اتحاد ملي و انسجام اسلامي، پاسخگويي مسئولان و ... اشاره داشت. در جدول شماره 1 مي‌توان نام گذاري (شعار) سال‌هاي اخير را مشاهده نمود.

 

جدول شماره 1: عناوين سال‌ها و تناسب آن با موضوعات اقتصادي

 

 

به هر حال، امسال براي پنجمين سال متوالي است كه نام‌گذاري سال‌ها در ايران با موضوعات اقتصادي انجام گرفته است. نقشه راه امسال به‌عنوان «حمايت از توليد ملي، كار و سرمايه ايراني» نيز موضوعي اقتصادي را در دل خود دارد. اين نام گذاري‌ها را نمي‌توان بدون دليل يافت. ريشه‌ي اهميت موضوعات اقتصادي در اين چند سال اخير را مي‌توان در «تحولات درون كشور» و «تحولات در عرصه‌ي بين‌المللي» عنوان كرد.

 

در ادامه مهم‌ترين دلايل نام‌گذاري اين چند سال با موضوعات اقتصادي در دو بخش تحولات داخلي و خارجي، عنوان مي‌شود.

تحولات در درون كشور:

· ابلاغ سياست‌هاي كلي اصل 44 قانون اساسي (باز تعريف اصول اقتصادي)؛

· ورود نيروي كار فراوان و جوان (متولدين دهه‌ي 60) به بازار كار؛

· مسأله‌ي ازدواج و تهيه‌ي مسكن براي گروه فوق؛

· لزوم تغيير، نوسازي و سرمايه‌گذاري در بسياري از صنايع داخلي؛

· تغيير نياز‌ها و الگوي مصرفي در كشور؛

· تورم موجود در كشور كه ريشه‌ي بسياري از مشكلات اقتصادي كشور مي‌باشد؛

· لزوم مبارزه با فساد و رانت (به خصوص در اقتصاد) در كشور؛

· مسأله‌ي انتخابات رياست جمهوري سال 1388 كه تقريباً يك سال انرژي كشور را به خود مشغول داشت.

تحولات در خارج از كشور:

· مسأله‌ي تحريم‌هاي غرب و اتحاديه‌ي اروپا عليه كشور؛

· وقوع بحران‌هاي فراگير اقتصادي در غرب و سرايت آن به اقتصاد ديگر نقاط دنيا؛

· وقوع ناآرامي‌ها و تحولات اجتماعي در كشورهاي هم‌جوار و عربي (بيداري اسلامي يا بهار عربي)؛

· اقتصاد كشورهاي همسايه و رقيب ايران (مانند تركيه، عربستان، امارات متحده عربي) در دستيابي به اهداف مشخص شده در سند چشم انداز؛

· تغييرات سريع در تكنولوژي‌هاي توليد و علوم جديد.

با اين وجود، آنچه اهميت بسيار دارد، نوع برخورد و تعامل جامعه‌ي بين‌الملل و كشور ايران مي‌باشد. در طول تاريخ پرفراز و نشيب كشور ايران، همواره نوع نگاه و تعامل‌هاي متفاوتي به جامعه‌ي جهاني و به خصوص كشورهاي غرب مانند آمريكا، انگليس، فرانسه و ... و از سوي ديگر با كشورهاي شرق مانند روسيه، چين، ژاپن و ... وجود داشته است. جنگ، دوستي، قراردادهاي ننگين، غرب شيفتگي و شرق شيفتگي، موازنه‌ي منفي، ترس، مدارا و ... بر روابط ايران با اين كشورها حاكم بوده است.با اين حال شايد بتوان عمده ريشه عقب‌ماندگي كشور و يا فاصله‌هاي ايجاد شده در عرصه‌هاي مختلف را در همين نوع روابط با جامعه بين‌الملل پيدا نمود. با اين حال اين نوشته قصد پرداختن به اين موضوع را ندارد.

 

لكن به صورت مختصر نوع رويارويي و گفتمان حاكم در فضاي روابط ايران و غرب پس از انقلاب اسلامي در سال 1357 را مي‌توان به دو نوع نظامي و غير نظامي تقسيم نمود؛

رويارويي اول: نظامي

اولين نوع رويارويي كه از آغازين سال‌ها و روزهاي وقوع انقلاب اسلامي بر روابط ايران و جامعه جهاني حاكم شد، رويارويي نظامي بوده است. مصداق‌هاي اين نوع رويارويي ايران با غرب را مي‌توان در تهاجم عراق به ايران و جنگ تحميلي هشت ساله، حمله نظامي آمريكا به ايران و شكست آنان در طبس، حمله نظامي ناو آمريكايي به هواپيماي غير نظامي و موارد اين‌چنيني مشاهده نمود. اما نكته مهمي كه مي‌توان از اين نوع رويارويي دريافت اين بوده است كه غرب با مواجهه نظامي نتوانسته است به اهداف خود برسد. رويارويي دوم: غير نظامي

پس از ناكامي غرب براي رسيدن به اهداف خود، نوع رويارويي و گفتمان غرب با ايران تغيير نمود. هر چند در طول ساليان پس از جنگ تحميلي، در اين نوع رويارويي شاهد فراز و فرودهايي بوده‌ايم، لكن ديگر شاهد وقوع رويارويي نظامي نبوده‌ايم. هر چند كه تهديدات نظامي غرب همواره در سياست‌هاي «هويج و چماق» گوشه‌اي از معادلات را پر كرده است. در رويارويي و گفتمان غير نظامي كه بر روابط ايران و غرب پس از جنگ تحميلي حاكم بوده است، همواره اقتصاد يكي از جنبه‌هاي مورد هدف بوده است. به عبارت ديگر، دنياي غرب در كنار استفاده از تحريم‌هاي اقتصادي كه به صورت يك طرفه اعمال مي‌شوند، از ساير ابزار نيز جهت رسيدن به اهداف خود به تناوب استفاده مي‌كند.

نكته‌ي قابل تأمل اين است كه از حدود پنج شش سال پيش، غرب استفاده از جنبه‌هاي اقتصادي را به عنوان مهم‌ترين ابزار رسيدن به اهداف خود مورد توجه ويژه قرار داده است. به گونه‌اي كه تلاش غرب براي ضربه زدن به اقتصاد ايران و فلج نمودن اقتصاد را به وضوح مي‌توان مشاهده نمود. البته با رويه‌ي و لعاب «حمايت از مردم ايران». ناخودآگاه ياد آن ضرب‌المثل معروف «دم خروس رو باور كنيم يا قسم حضرت عباس رو» مي‌افتيم.

 

پيام‌هاي پر از مهر نوروزي رياست جمهوري آمريكا را باور كنيم يا اعمال محدوديت براي مردم ايران را؟! به هر حال جنس رويارويي ايران و غرب در اين چند سال اخير اقتصادي بوده است. به گونه‌اي كه در سال‌هاي اخير تقريباً همه تيرهاي خود را به سمت اقتصاد ايران شليك كرده‌اند و آنچه باعث شده كه در مواردي همچون تحريم نفت ايران شرط و شروط بگذارند، وضعيت بحران اقتصادي اروپا و ترس از وقوع بحراني ديگر بر اثر افزايش قيمت نفت مي‌باشد.

از موضوعات گفته شده در فوق اين نتيجه را مي‌توان گرفت كه كشور ما اكنون در يك وضعيت گذار قرار دارد. از يك طرف الزامات دروني كشور است كه نياز به اصلاحات اقتصادي را در درجه‌ي اولويت كشور قرار داده است و از طرف ديگر، فشارهاي وارده خارجي است كه نياز به توجه اقتصاد را دو چندان نموده است. رهبري نيز با مورد توجه قرار دادن اقتصاد در شعارهاي چند سال اخير نشان داده‌اند كه موضوع اقتصاد اگرچه مورد هدف غرب قرار گرفته است و سعي در ضربه زدن به نظام از اين طريق را دارند، لكن اولويت‌هاي داخلي نيز در تعيين چنين شعارهايي كمتر از تحولات بين‌المللي نمي‌باشد.

پس به صورت خلاصه مي‌توان گفت كه الزامات داخلي و فشارهاي تحميلي خارجي باعث گرديد كه اقتصاد به عنوان دغدغه‌ي اول كشور معرفي شود. دغدغه‌اي كه حتي در دين اسلام و فرهنگ ايراني مورد تأكيد قرار گرفته است. به گونه‌اي كه كسي كه معاش ندارد، آخرت نيز ندارد (من لا معاش له؛ لا معاد له). حال براي رسيدن به سعادت دنيوي و اخروي داشتن اقتصاد به عنوان يك وسيله (و نه هدف) در دين اسلام مورد تأكيد قرار گرفته است.

 

از طرف ديگر، براي رسيدن به وضعيتي كه در خور نام ايران و ايراني باشد، برنامه‌هاي ميان مدت و بلند مدتي در كشور طراحي و به اجرا گذاشته شده است.

 

از جمله برنامه‌هاي توسعه‌ي پنج ساله و سند چشم انداز بيست ساله‌ي كشور. براي رسيدن به اهداف مشخص شده نيز بايد در درجه‌ي اول به توليد ملي بها داد. در اقتصاد به توليد ناخالص داخلي (GDP) به عنوان يك متغير مهم نگاه مي‌شود و تلاش براي افزايش اين متغير در قالب سياست‌ها و برنامه‌هاي كشور قابل مشاهده مي‌باشد.

توليد ناخالص داخلي و رشد اين متغير به عنوان دو متغير كليدي در اقتصاد هستند كه نتيجه‌ي اقدامات و برنامه‌هاي اجرا شده در كشور را نشان مي‌دهند. به عبارت ديگر، اين دو متغير نشان دهنده توجه به توليد در داخل هستند. هر چه به توليد بهاي بيشتري داده شود، نتيجه‌ي آن داشتن GDP و رشد اقتصادي بالاتر مي‌باشد. با توجه و حمايت از توليد، مشكلات بيكاري و تورم نيز از اقتصاد ريشه كن خواهند شد.

 

البته «حمايت از توليد، كار و سرمايه ايراني» داراي جنبه هاي گوناگون و مختلفي است كه در فرصت‌هاي آينده به آن پرداخته خواهد شد. با اين وجود در ايران به نظر مي‌رسد كه صنعت و كشاورزي به عنوان پيش قراولان توليد به حساب مي‌آيند. با حمايت از صنعت و كشاورزي در داخل تا حد زيادي از نيروي كار و سرمايه ايراني نيز حمايت خواهد شد. البته ناگفته نماند كه چند سالي است كه رشد بخش نفت و گاز در ايران يا منفي است و يا رشدي بسيار كم دارد. به گواه آمار، سرمايه گذاري انجام شده در بخش نفت و گاز نتوانسته جوابگوي پتانسيل بسيار زياد ايران باشد و كشورهاي هم‌جوار همچون قطر، عربستان و حتي عراق كه داراي ميادين مشترك نفتي و گازي با كشورمان مي‌باشند، بيشترين استفاده از اين موقعيت را داشته‌اند.

از سوي ديگر حمايت از توليد را در سخنان رهبري مي‌توان اشاره و نشانه‌اي دانست از گلايه‌هاي توليدكنندگان و كشاورزان در چند سال اخير و به خصوص پس از هدفمندي يارانه‌ها دانست. اميد كه در سال پيش رو بتوان حمايت‌هاي لازم از سوي مردم و مسؤولان به اين بخش از جامعه (توليدكنندگان) انجام گيرد تا بتوان هم به اهداف مشخص شده براي كشور در برنامه‌هاي توسعه‌ي پنج ساله و بيست ساله دست يافت و هم بر تحريم‌هاي تحميلي غرب فائق آمد و آن را بي اثر نمود.

منبع:راسخون

 

سه شنبه سوم 5 1391 5:16
X